เราย้ายบล็อคแล้วนะจ๊ะ
ตามไปที่ http://www.chistain.exteen.com
ไปล่ะ
อ๋อ! เปลี่ยนเมลล์แล้วแอดมานะ christadventchildren@hotmail.com
ที่จริงจะเอาบล็อคชื่อ adventchildren ล่ะ แต่มานไม่ได้
เจอกันที่บล็อกใหม่นะฮะ
2006/Jun/11
2006/Jun/03
สวัสดีค่ะ @@^^@@ เรากลับมาอีกแล้วล่ะ! รู้สึกว่าเดี๋ยวนี้จะอัพอาทิตย์ละครั้งนะ แบบว่าช่วงนี้เรียนหนักอะค่ะ (เมื่อวานเพิ่งจะลาป่วยขอหยุดไปเองนะแก !!><!!)
และแล้วลางร้ายก็ปรากฏล่ะค่ะ! หนูโดนครูบอกให้ถอดต่างหูง่ะ โฮฮฮฮฮฮ TT ตอนนี้หูซ้ายเลยเหลือรูเดียวไปแล้วล่ะค่ะ ยังดีนะที่เขาไม่เห้นข้างขวาง่ะ (ไม่เปงไรๆเดี๋ยวไปเจาะใหม่ฮุๆๆ มันยังไม่เข็ดเนอะ !-_-!)
วันนี้จะเอาเรื่องกลอนมาให้อ่านนะค่ะ มีเพื่อนส่งมาให้เห็นว่าฮาๆดีก็เลยอยากเอามาให้อ่านกันน่ะค่ะ ^^ ใครเป็นคนแต่ง+คนส่งก็ต้องขอบคุณมากๆนะค่ะ
~~~~~ @@ ^^ @@ ถ้ารักคือ...ฟัน @@ ^^ @@ ~~~~~
รักคงมั่นคือ...ฟันแท้
รักร่อแร่คือ...ฟันโยก
รักโสโครกคือ...ฟันดำ
รักถลำคือ...ฟันเหยิน
รักหมางเมินคือ...ฟันห่าง
รักร้างคือ...ฟันหลอ
รักหงิกงอคือ...ฟันกุด
รักบริสุทธิ์คือ...ฟันขาว
รักชั่วคราวคือ...ฟันปลอม
รักอ่อนซ้อมคือ...ฟันร่วง
รักสีม่วงคือ...ฟันเกย์
รักจำเจคือ...ฟันซ้อน
รักสลอนคือ...ฟันแทรก
รักแรกคือ...ฟันน้ำนม
รักระบมคือ...ฟันผุ
รักคิกขุคือ...ฟันกระต่าย
รักสลายคือ...ฟันหลุด
รักชำรุดคือ...ฟันสึก
รักเจ็บลึกคือ...ฟันคุด
รักตุ๊ดคือ...ฟันหนุ่ม
รักทั้งกลุ่มคือ...ฟันหมด
รักสลดคือ...ฟันพลาด
รักต่างชาติคือ...ฟันฝรั่ง
รักปิดบังคือ...ฟันชู้
รักอุดอู้คือ...ฟันช้า
รักกะฮาคือ...ฟันเล่น
รักไม่เป็นคือ...ฟันดะ
รักเธออยู่เสมอจริงๆนะ.....ฟันธง
@ @ @ > _ <@ @ @ นักซ่อม @ @ @ >_< @ @@
พ่อรับซ่อมทั้งทีวีและวิทยุ
พี่ประผุซ่อมตัวถังรถทั้งหลาย
แม่รับซ่อมเย็บเสื้อผ้ามีมากมาย
ผมไว้ลายเลยสอบซ่อมทุกวิชา
## # # #* ... * # # # # # A # # # # # * ... *# # # # #
เกรด A นั้นหายาก
ต้องลำบากจดโพยไป
นั่งลอกบานตะไท
ใช้ทั้งหมึกเปลืองปากกา
ต้องเก็บวางให้ไว
ซ่อนเอาไว้ที่ลับตา
เก็บไม่มิด F ลอยมา
โอ้เธอจ๋าจำจงดี
@ ^ ^ @100 100 100 100 100 @ ^^ @
ร้อยวจีเจิดจรัสประภัสสร
ร้อยคำพรเป็นมาลัยให้สุขศรี
ร้อยคำรักมอบให้เจ้าคนดี
ที่ให้ยืมร้อยนี้พี่ขอบคุณ
! ! ! ! ! - - ! ! ! ! ! สุนทรภู่ ! ! ! ! ! - -! ! ! ! !
สุนทรภู่กวีเอกขี่ชอปเปอร์
วอลเปเปอร์สติ๊กเกอร์สะท้อนแสง
สุนทรภู่มั่นใจยกล้อแรง
ล้อตะแคงพลิกตะแคงพลิกคว่ำล้อเสียเลย
สุนทรภู่มั่นใจซ่อมรถใหม่
เอาไว้ใช้ในยามจำเป็นหนอ
สุนทรภู่ขับขี่ไม่รีรอ
ขับตกท่อหน้าบ้านตัวเองเอย
หมดแล้วล่ะค่ะวันนี้>< ไว้วันหลัง...คาดว่าเสาร์หน้าจะเอาฟิคมาลงแล้วล่ะนะคะ รออ่านกันด้วยนะ!
อีกเรื่อง...ช่วงนี้ฝนตกบ่อยพี่ไอซ์ พี่รอม หนูแจน รี่จัง ลูจัง เพื่อนๆม.3และก็แขกทุกๆคนของบล็อคเรา รักษาสุขภาพกันด้วยนะ อย่าให้ไม่สบาย(เหมือนเรา)ล่ะ
ที่รักของนู๋! >< !
ป.ล.302จ๋า วันศุกร์ที่9ถึงอังคารที่13เราหยุดนะ ใครนัดไปเที่ยวโทรบอกกันด้วยนะจ๊ะ @@ ^^ @@ รักพวกแกเหมือนเคย
มะค่อยได้เล่นช่วงนี้งานมันเยอะ
09-456-4074
มีไรปรึกษาได้นะฮุๆๆ
2006/May/20
สวัสดีอีกครั้งค่ะทุกๆคน ^^วันนี้จะมาโปรยๆๆๆๆ กันนะค่ะ@@^.________.^@@ Saveกันได้เลยนะทุกคน
Credit:เพื่อนๆที่มันส่งๆมาให้ เราจิ๊กเองโดยใช้Usenameว่าChrist
จำไม่ได้ว่าจากไหนง่ะ โทษทีนะค่ะ TT
ก่อนลาอยากพูดนิดส์นึง
ถึง M.302และM.301,303,304 B.S. 2005 ทุกๆคน
สิ่งที่คิดกูได้เพียงตอนนี้คือ...กูอยากย้อนเวลากลับไปอยู่ม.3กับพวกมึงทุกๆคนอย่างแรง...แทนที่จะห่างกันไปอย่างนี้...คิดถึงพวกมึงที่ไรกูเป็นต้องเสียน้ำตาทุกที...แต่มันก็อดคิดถึงไม่ได้...เพราะพวกมึง...คือ "เพื่อนรัก" ของกู...
เพื่อน...ที่ไม่เคยทำให้เพื่อนคนนี้และทุกๆคนผิดหวัง
เพื่อน...ที่อยู่เคียงข้างกันตลอดตั้งแต่ม.1ถึงม.3
เพื่อน...ที่คอยติวเรียน คอยเป็นที่ปรึกษาในทุกๆเรื่องที่เพื่อนมีปัญหา
เพื่อน...ที่คอยไปกินข้าวด้วยกันทุกเช้าและกลางวัน
เพื่อน...ที่โทรหากันทุกๆเวลาไม่ว่าสุข ทุกข์
เพื่อน...ที่นั่งเรียน คุย เล่น แกล้งชาวบ้าน เฮฮาปาร์ตี้ ทุกเวลา
เพื่อน...ที่ไม่ว่าไปไหนก็ไปด้วยกัน มีเรื่องก็มีด้วยกัน จะจบหรือไม่จบก็ยังมีกันและกัน
เพื่อน...ที่ไปเที่ยว ดูหนัง ฟังเพลง ทำการบ้าน ทำรายงาน ด้วยกันทุกๆวันหยุด
เพื่อน...ที่ทะเลาะ มีปากเสียง แต่ก็กลับมาคืนดีกันแทบทุกวัน
เพื่อน...ที่มาเที่ยวบ้าน ที่มาหามาเยี่ยมเวลาไม่สบาย (แถมทำให้พ่อแม่กูอยากมีลูกสาว/ลูกชายเพิ่ม ไม่ก็อยากฆ่ากูทิ้ง555+)
เพื่อน...ที่เรียนวันเสาร์เสร็จก็ไป จัสโก้ บิ๊กซี คาร์ฟูร์ สยาม เซ็นทรัลฯ ด้วยกันทุกเสาร์
เพื่อน...ที่ลอกการบ้าน ลอกข้อสอบ ด้วยวิธีที่ครูก็จับไม่ได้ด้วยการเขียนโพย3-4แผ่นส่งให้ ไม่ก็บอกโดยการชูนิ้ว แถมเสร็จก็ตกกันระนาว ฮุๆๆ
เพื่อน...ที่ไม่ต้องพูดแค่มองหน้าก็เข้าใจซึ่งกันและกัน
เพื่อน...ที่เอาขนมขึ้นรถทีหลายๆถุง(แถมน้ำอีก2-3ขวด)ไปให้เพื่อนคนอื่นๆตอนไปทัศนศึกษาและเข้าค่าย
เพื่อน...ที่มักเอามุขตลกๆมาโปรยใส่กัน(บางทีก็ลงที่กูอยู่คนเดียว TT)...ไม่ก็เล่าเรื่องฮาๆสู่กันฟัง
เพื่อน...ที่ทำกิจกรรมด้วยกันทุกอย่าง (แถมยังช่วยกันฉุดกูที่เกือบจะตกน้ำไปด้วย)
เพื่อน...ที่ยอมแบ่งข้าว(ที่ทางร.ร.ก็ให้น้อยอยู่แล้ว)กันกินถ้าคนอื่นๆไม่มีตังค์
เพื่อน...ที่เล่น และแข่งกีฬาสีด้วยกันทุกๆปี
เพื่อน...ที่วันสุดท้ายพยายามกลั้นน้ำตาเม็ดเท่าไข่ห่านเพื่อที่จะพูดว่า"ไว้เจอกันใหม่"ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าจะจำกันได้หรือเปล่า
เพื่อน...โทรมาหา เมสเซสมาถามสารทุกข์สุขดิบด้วยความเป็นห่วงวันเว้นวัน
และ...
เพื่อน...ที่ไม่เคยลืมกันตามที่สัญญากันไว้
กูอยากจะบอกเรื่องราวที่พวกมึงทำไว้อีกเยอะแยะ...ทั้งเรื่องแกล้งชาวบ้าน...ลอกงาน...และทำเรื่องต่างๆด้วยกัน...
กูอยากคุยเพื่อรื้อฟื้นความทรงจำ...เฮฮาปาร์ตี้กัน...ยอกล้อกัน...เหมือนแต่ก่อน...แม้ว่าคงจะไม่เจอกันอีกนาน
แต่ตอนนี้กูมีเพียงไม่กี่ประโยคที่ตอนนี้คิดได้และมันเป็นประโยคที่กูอยากจะบอกพวกมึงทุกๆคนมาตลอด (เพียงแต่กูไม่กล้า)...
รักพวกมึงทุกๆคนมากๆเลยนะ!
กูจะไม่ลืมเพื่อนดีๆ(ติ๊งต๊องๆ)อย่างพวกมึงเด็ดขาด!
พวกมึงก็ห้าม!ลืมกูเด็ดขาดนะ!
ไม่งั้น...
กู...
กู...
กูจะไปหลอกมึง!
ยังไงพวกมึงก็หนีกูไม่พ้นอยู่แล้วล่ะ 55555+
ยังไงก็ห้ามลืมกูและเพื่อนคนอื่นๆเด็ดขาด
ยังไงก็ต้องโทรมาหากันนะ มีอะไรโทรมาปรึกษากันได้
เพราะตอนนี้...กูมีเพื่อนที่ดีและจริงใจกันมากๆที่สุด...
ก็คือพวกมึง!
สุดท้ายแต่ไม่ท้ายสุดถึงพวกมึง
ขอบคุณมากๆนะที่อยู่เป็นเพื่อนและมอบความจริงใจให้กันนับตั้งแต่วันแรกที่เข้าเรียนจนถึงวันสุดท้าย
ขอบคุณมากๆที่คอยให้กำลังใจแก่กันและกันเสมอ...รักพวกมึงจริงๆ
วันนี้ขอซึ้ง...ไม่ใช่ว่าไปร.ร.ใหม่แล้วไม่มีคนจริงใจด้วยนะ...มีน่ะมี...แต่ทุกๆคนก็คงจะเป็นแบบเรา(ไม่มากก็น้อย)ที่แปลกที่...คิดถึงเพื่อน...และก็อยากกลับไปเรียนที่เก่า(ถ้าร.ร.เรามี4-6เราก็จะเรียนที่เก่ากับเพื่อนๆเรานะ)
เดี๋ยวนี้เรากลับมาบ้านแล้วไปรู้สึดเหมือนเคย...เรารู้สึกเหมือนว่าร.ร.ใหม่ไม่ใช่ที่ของเรา...เราลองโทรหาเพื่อนๆในกลุ่มแล้วล่ะ คำตอบออกมาเหมือนกันหมด...มันเลยทำให้นึกถึงเพื่อนๆ...แถมไปร.ร.ใหม่ตื่นตั้งตี4...ทั้งที่อยู่ร.ร.เก่าตื่นตี5เกือบ6โมง...มันเลยทำให้รู้สึกว่าไม่มีเวลาอยู่บ้านกันพ่อแม่ด้วย...เราไม่รู้ว่าเพราะเราคิดมากหรือมันเป็นเพราะอะไร...แต่ทุกทีที่กลับมาบ้าน...เวลาคิดถึงเพื่อนๆ...อย่างตอนนี้...เรามักต้องร้องไห้เสมอ...ตั้งแต่เปิดเทอมมาเราบ่นกับแม่ว่าไม่อยากไปร.ร.ทุกวัน...พอเราไปอาบน้ำแล้วก็เขานอน...เราก็ร้องไห้...ช่างเถอะเนอะ...เพราะยังไงๆ...เรากับเพื่อนๆต้องได้เจอกันอีกครั้งในตอนที่มีงานร.ร.และวันที่ทุกๆคนประสบความสำเร็จในเรื่องการเรียนแล้ว...แน่นอน
ขอบคุณทุกๆคนที่ยังคงฟังเราบ่นมาจนจบ
ตอนนี้ต้องขอโทษด้วยนะ พี่ไอซ์ พี่รอม น้องแจน ลูจัง และทุกๆคนที่ยังไม่ได้ไปอ่านบล็อคเลย...เวลาเรียนแม่จะไม่ให้เล่น แล้ววันนี้เราก็ต้องไปนอนแล้ว...แต่รับรอง..คราวหน้า...เราจะอ่านทุกๆบล็อคให้ครบและเม้นให้ครบแน่นอน
ลาแล้ววันนี้..เศร้ามั่กๆ...ไม่มีความสุข...ใครก็ได้...โทรมาหามาคุยกันก็ได้...แต่ถ้าร้องไห้ออกมาบอกไว้ก่อนนะเราไม่ผิด...เราคิดถึงเพื่อนทุกๆคน...คิดถึงมากจริงๆ...
